ของกินเจ้าปัญหาที่มัวแต่นั่งกินแล้วทำให้ไปขึ้นเครื่องไม่ทัน

เนื่องจากวันนี้ว่างเพราะว่าเว็บที่เข้าประจำดันเดี้ยงไปซะได้ ก็เลยจะมาเล่าเรื่องสุดรันทดในชีวิต ซึ่งคงจะจำไปอีกนานแหล่ะ

การเดินทางกลับบ้านของเรานั่นเอง ซึ่งครั้งนี้จะกลับด้วยเครื่องของ Air Asia ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะไม่เคยกลับมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยไปสนามบินใหม่ด้วย แต่ความโชคร้ายก็มาเยือนเราจนได้ เมื่อไปถึงสนามบินอีก 30 นาทีเครื่องจะออกแล้ว ไปหาเคาน์เตอร์เช็คอินก็ไม่เจอ เดินวนเวียน เวียนวนอยู่ในนั้นเป็นนาน 2 นาน กว่าจะเจอเคาน์เตอร์ พนักงานบอกว่า ปิดรับเช็คอินแล้ว โอ้พระเจ้า เราได้ตกเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตแล้วเหรอเนี่ย ไม่อยากเชื่อ เคยเห็นแต่ในหนัง อิอิ ไปยืนเว้าวอนมันอยู่นาน ก็ได้รับคำตอบว่าไม่ได้ๆๆ แถวไล่ให้ไปซื้อตั๋วใหม่ แล้วมาขึ้นเครื่องวันพรุ่งนี้ เนื่องจาก flight ของวันนี้หมดแล้ว

จะทำอย่างงั้นได้อย่างไรคะ แม่ดิฉันด่าเปิงแน่ๆเลย สรุปคือ ต้องโทรไปถามสายการบิน Malaysia Airline ว่ายังมีตั๋วไปภูเก็ตหรือไม่ ปรากฏว่ามี เฮ้อ.. พระเจ้ายังเข้าข้างเราบ้าง แต่ก็ต้องเสียเงินเพิ่ม ซื้อตั๋วของ Malaysia Airline อีก ชีวิตนะชีวิต

ระหว่างรอขึ้นเครื่องกลับบ้าน เครื่องออก 18.30 น. ไปถึงสนามบินตั้งแต่บ่าย 3 กว่าๆ แล้วจะไปไหนดีฟะเรา ก็เลย เช็คอินเข้าไปเดินเล่นที่ duty free ดีกว่า เผื่อจะได้หาอะไรกินด้วย ว่าแล้วก็ไปเช็คราคาน้ำหอมซักหน่อย อืมถูกกว่าข้างนอกประมาณ 10-20 RM. แต่ตูดันซื้อมาแล้ว เพราะคิดว่าจะไม่ได้มาที่นี่ ซวยจริงๆ

เครื่องสำอางค์ก็น่าสน แต่เบื่อพนักงานขายเดินตามตลอด สงสัยกลัวเราจิ๊ก พวกของบำรุงผิดพรรณเนี่ย แพงๆทั้งน้าน ไปหยิบ Eye Cream ของ Lancome ขึ้นมาดู หลอดเล็กนิดเดียว พยามหาราคาอยู่ พนักงานก็มานำเสนอสุดฤทธิ์ ถามว่าราคาเท่าไหร่ เค้าบอกว่า 300 RM คะ เลยเดินถอยฉากออกมาตั้งหลักนอกร้านเลย ไม่ไหวๆ ทำใจไม่ได้ เห็นของแพงมากๆแล้วเสียพลังงาน ไปหาที่นั่งกินอะไรดีกว่า เดินไปเดินมาก็เห็น ร้านโปรดของเรา STAR BUCK

ก็ม่ายได้ชอบอารายมากมายหรอก ชอบอยู่อย่างเดียว รู้จักอยู่อย่างเดียว ชาเขียวปั่น 555 กินแค่เนี้ย เสียไปเกือบ 15 RM. ขนาดสั่งขนาดกลางนะ แพงกว่าในเมืองอีก สงสัยมีบอกภาษีสนามบิน 555

นั่งใจเย็น กินชาเขียวไป ดูตั๋วเห็นเครื่องออก 18.30 น. เดี๋ยวซัก 6 โมงเย็นค่อยไปก็ได้ ไม่ตกเครื่องอยู่แล้ว พอ 6 โมงก็ขึ้นรถไฟกลับไปเตรียมขึ้นเครื่อง ของเราอยู่ Gate 10 ทำไมมันเงียบๆฟะ ไม่ค่อยมีคนมานั่งรอเลย หรือเรามาเร็วไปเนี่ย อืม.. เข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปปวดฉี่ในเครื่อง เข้าห้องน้ำเสร็จ ได้ยินเสียง ประกาศของสนามบิน(เสียงเป็นแขกๆหน่อย) ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่ที่ได้ยินแน่ๆคือ Ms.Salika Arpasiri please check in at Gate 10 (Final call) เฮ้ย นี่มันตูนี่หว่า พอไปถึงที่เช็คอิน สายตาทุกคู่ของ แอร์โฮสเตส และพนักงานตรงนั้นก็มองมาที่ชั้นคะ ประมาณว่าอีนี่ คนสุดท้ายเลย สภาพโทรมสิ้นดี พอไปถึงเครื่องเค้าก็นั่งประจำที่กันหมดแล้ว ขึ้นไปคนสุดท้ายเลย คะ ดิฉันนี่แหล่ะคะ คนที่โดนประกาศเรียกเมื่อกี้ ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน อับอายเป็นครั้งที่สองในวันเดียวกัน แต่คนละสนามบิน

กว่าจะถึงบ้าน เหนื่อยสุดๆ แถมไปถึงแล้ว ยังไม่มีคนมารับอีก ภูเก็ตรถติดคะ รถติด นั่งรออยู่อีกเกือบ 10 นาที มันช่างเป็นวันอภิมหาซว... ของข้าพเจ้าจริงๆ เข็ดไปอีกนานคะ เรื่องไปเช็คอินที่สนามบิน ครั้งหน้าต้องไปก่อนหลายๆชั่วโมงเลย กันไว้ก่อน